Stopnie oparzeń

Rozpoznanie stopnia oparzenia bezpośrednio po zdarzeniu jest stosunkowo trudne, ze względu na fakt, że wraz z upływem czasu rana zmienia się, ulegając niejednokrotnie pogłębieniu. W przypadku wątpliwości zaleca się dokonywanie kilkukrotnej oceny stopnia oparzenia w odległych od siebie odstępach czasu. 

Najważniejsze zmiany jakie towarzyszą oparzeniom to: zaczerwienienie, obrzęk i (lub) martwica. Powszechnie rozróżnia się trzy lub cztery stopnie oparzenia.

 – obejmuje tylko naskórek. cechuje się zaczerwienieniem skóry (rumień), połączonym z niewielkim obrzękiem i bolesnym pieczeniem. Przeważnie w ciągu kilku dni następuje złuszczenie naskórka i zwykle po 7-10 dniach skóra jest zagojona nie pozostawiając blizn. Rzadko zdarza się, że pozostają przebarwienia. Najczęściej do oparzenia dochodzi pod wpływem krótkotrwałego działania pary wodnej, niezbyt gorącej wody, lub też po zbyt silnym opalaniu się.

II°a – obejmuje naskórek i część skóry właściwej. Na zaczerwienionej i obrzękniętej skórze pojawiają się pęcherze wypełnione jasnożółtawym płynem surowiczym. Pęcherze te martwy naskórek uniesiony gromadzącym się pod nim płynem tkankowym. Do oparzenia II stopnia dochodzi zwykle po oblaniu się wrzątkiem, gorącym olejem lub pod wpływem pary wodnej itp. Przy oparzeniu występuje silny ból. Okres gojenia trwa 10 – 21 dni, czasami dłużej. Nie pozostawia blizn.

II°b – obejmuje naskórek i skórę właściwą. Po zdarzeniu skóra jest biała z czerwonymi punktami w okolicy cebulek włosowych. Ze względu na uszkodzenie zakończeń nerwowych osoba poszkodowana może nie odczuwać bólu. Rana goi się przez kilka tygodni, najczęściej pozostawiając blizny.

III° – dochodzi do uszkodzenia pełnej grubości skóry, często również tkanek głębokich, niekiedy aż do kości. Skóra przyjmuje kolor białoszary, żółty lub brunatny. Oparzenie najczęściej jest niebolesne, ponieważ zostają zniszczone receptory bólowe, skóra jest niewrażliwa na dotyk. W miarę upływu czasu skóra wysycha i powstają na niej strupy. Później następuje oddzielenie części obumarłych a w ich miejscu powstają grube, twarde blizny. Przy rozległych oparzeniach nie występuje gojenie samoistne i niezbędne są przeszczepy skóry pobranej z innych okolic ciała. Tego rodzaju oparzenia powstają przez działanie: otwartego ognia, przez dłuższy czas wrzątku, gorącego oleju itp.

  

IV° – występuje martwica wszystkich warstw skóry i uszkodzenie tkanek głębiej położonych – mięśni, ścięgien, kości, narządów wewnętrznych. Najczęściej jest to zwęglenie tkanek.

Oparzenia  i II° określa się jako powierzchniowe, pozostałe jako głębokie.

Stopnie oparzeń

Rozpoznanie stopnia oparzenia bezpośrednio po zdarzeniu jest stosunkowo trudne, ze względu na fakt, że wraz z upływem czasu rana zmienia się, ulegając niejednokrotnie pogłębieniu. W przypadku wątpliwości zaleca się dokonywanie kilkukrotnej oceny stopnia oparzenia w odległych od siebie odstępach czasu. 

Najważniejsze zmiany jakie towarzyszą oparzeniom to: zaczerwienienie, obrzęk i (lub) martwica. Powszechnie rozróżnia się trzy lub cztery stopnie oparzenia.

 – obejmuje tylko naskórek. cechuje się zaczerwienieniem skóry (rumień), połączonym z niewielkim obrzękiem i bolesnym pieczeniem. Przeważnie w ciągu kilku dni następuje złuszczenie naskórka i zwykle po 7-10 dniach skóra jest zagojona nie pozostawiając blizn. Rzadko zdarza się, że pozostają przebarwienia. Najczęściej do oparzenia dochodzi pod wpływem krótkotrwałego działania pary wodnej, niezbyt gorącej wody, lub też po zbyt silnym opalaniu się.

II°a – obejmuje naskórek i część skóry właściwej. Na zaczerwienionej i obrzękniętej skórze pojawiają się pęcherze wypełnione jasnożółtawym płynem surowiczym. Pęcherze te martwy naskórek uniesiony gromadzącym się pod nim płynem tkankowym. Do oparzenia II stopnia dochodzi zwykle po oblaniu się wrzątkiem, gorącym olejem lub pod wpływem pary wodnej itp. Przy oparzeniu występuje silny ból. Okres gojenia trwa 10 – 21 dni, czasami dłużej. Nie pozostawia blizn.

II°b – obejmuje naskórek i skórę właściwą. Po zdarzeniu skóra jest biała z czerwonymi punktami w okolicy cebulek włosowych. Ze względu na uszkodzenie zakończeń nerwowych osoba poszkodowana może nie odczuwać bólu. Rana goi się przez kilka tygodni, najczęściej pozostawiając blizny.

III° – dochodzi do uszkodzenia pełnej grubości skóry, często również tkanek głębokich, niekiedy aż do kości. Skóra przyjmuje kolor białoszary, żółty lub brunatny. Oparzenie najczęściej jest niebolesne, ponieważ zostają zniszczone receptory bólowe, skóra jest niewrażliwa na dotyk. W miarę upływu czasu skóra wysycha i powstają na niej strupy. Później następuje oddzielenie części obumarłych a w ich miejscu powstają grube, twarde blizny. Przy rozległych oparzeniach nie występuje gojenie samoistne i niezbędne są przeszczepy skóry pobranej z innych okolic ciała. Tego rodzaju oparzenia powstają przez działanie: otwartego ognia, przez dłuższy czas wrzątku, gorącego oleju itp.

  

IV° – występuje martwica wszystkich warstw skóry i uszkodzenie tkanek głębiej położonych – mięśni, ścięgien, kości, narządów wewnętrznych. Najczęściej jest to zwęglenie tkanek.

Oparzenia  i II° określa się jako powierzchniowe, pozostałe jako głębokie.

Projekt realizowany przez

Projekt realizowany przez

Strona wykorzystuje pliki cookies. Akceptuj aby kontynuować. więcej informacji

Kliknij tutaj aby sprawdzić szczegółowe informacje dotyczące Polityki Prywatności.

Zamknij