Zapamiętaj !

W przypadku każdego rodzaju oparzeń przyjmuje się zasadę mówiącą, że jest ono cięższe, niż się wydaje. Brak bólu u osoby poszkodowanej może świadczyć o ciężkim oparzeniu, w wyniku którego zniszczeniu uległy zakończenia nerwowe.  

To jak będzie przebiegać choroba oparzeniowa, zależy w dużym stopniu od sposobu udzielania pierwszej pomocy.

 

Pierwsza doraźna pomoc udzielana bezpośrednio po oparzeniu, polega na ochłodzeniu oparzonej okolicy zimną wodą, najlepiej przez umieszczenie pod strumieniem chłodnej (o temp. ok. 20°C) wody przez okładanie powierzchni oparzonej kompresami nasączonymi wodą.

 

Proces oziębiania chorego, rozpoczęty nawet do godziny od oparzenia oddziałuje przeciwobrzękowo i przeciwbólowo, ale także zmniejsza głębokość oparzenia. Tego rodzaju działanie przeprowadza się, aż do ustąpienia bólu, jest to przeciętnie 20–30 minut.

 

Po ochłodzeniu należy przemyć skórę chorego w okolicy oparzenia 70% alkoholem, a następnie założyć suchy opatrunek z jałowej gazy. Powinien on być jak najbardziej wygodny dla chorego, czyli zawierać grubą warstwę waty i niezbyt mocno uciskać (opaska elastyczna). Pod takim opatrunkiem po kilku dniach pęcherze zasychają, naskórek się złuszcza i oparzenie jest wyleczone.

 

Należy pamiętać, aby osoba udzielająca pierwszej pomocy w przypadku oparzeń, powinna chronić tkanki przed zakażeniem i zapobiegać powiększeniu się martwicy.

  

Podstawowe czynności:

 

  • odizolować poszkodowanego od źródła, przyczyny oparzenia.

ugasić palącą się odzież lub stłumić płomienie, narzucając na nie tkaninę z naturalnego włókna, np. wełniany koc.

  •  odkryć oparzone części ciała, a gdy występują kłopoty z rozebraniem poszkodowanego – należy rozciąć odzież i obuwie.

  • pod żadnym pozorem nie wolno odrywać zwęglonej odzieży, która przykleiła się do skóry!!!

  • zdjąć z ofiary biżuterię, zegarek, buty i wszystkie inne uciskające części ubrania, które znajdują się blisko miejsca poparzenia – po pojawieniu się obrzęku będzie to trudne lub wręcz niemożliwe. Pozostawienie biżuterii na palcach oparzonej ręki grozi ich martwicą na skutek narastającego obrzęku.

  • jeżeli oparzony odczuwa silne bóle, należy mu podać środki przeciwbólowe,  można podać także środki uspokajające.

  • rozpocząć schładzanie oparzonych okolic chłodną, bieżącą wodą.

  • w przypadku oparzeń spowodowanych wapnem palonym (tlenkiem wapnia, CaO) nie wolno przemywać ich wodą!

  • nie wolno nakładać na oparzenia domowych środków typu masło, maść tranowa, olej czy kurze białka!  Zwiększają one ryzyko infekcji, a ponadto przed przystąpieniem do właściwych zabiegów leczniczych lekarz będzie musiał je usunąć – co jest bolesne dla poszkodowanego

  • nie na należy zrywać lub przekłuwać pęcherzy, gdyż zwiększa to ryzyko zakażenia i obnaża uszkodzoną powierzchnię skóry. Uniesiony płynem naskórek jest bardzo dobrym opatrunkiem biologicznym.

  • w przypadku dużej rozległości oparzenia i kłopotów z założeniem opatrunku, należy położyć chorego i zawinąć go np. wyprane prześcieradło, a następnie dobrze go okryć.

 

 

W przypadku gdy poszkodowany nie oddycha:

 

  • przystąpić do sztucznego oddychania, jeżeli poszkodowany nie oddycha.

  • zabezpieczyć i kontrolować drożność dróg oddechowych; w miarę możliwości zapewnić dostęp świeżego i ogrzanego powietrza.

  • osłonić miejsce oparzone najlepiej jałową gazą lub innym czystym materiałem – prześcieradłem, ręcznikiem, poszewką na poduszkę itp.

  • zabezpieczyć poszkodowanego przed utratą ciepła, np. przy użyciu grubego koca.

  • niezwłocznie wezwać pomoc lekarską.

 

Każdy chory (szczególnie posiadający rozległe oparzenia) powinien spożywać dużą ilość ciepłych napojów, np. herbatę, mleko, delikatnie osoloną wodę lub soki owocowe.

Zapamiętaj !

W przypadku każdego rodzaju oparzeń przyjmuje się zasadę mówiącą, że jest ono cięższe, niż się wydaje. Brak bólu u osoby poszkodowanej może świadczyć o ciężkim oparzeniu, w wyniku którego zniszczeniu uległy zakończenia nerwowe.  

To jak będzie przebiegać choroba oparzeniowa, zależy w dużym stopniu od sposobu udzielania pierwszej pomocy.

 

Pierwsza doraźna pomoc udzielana bezpośrednio po oparzeniu, polega na ochłodzeniu oparzonej okolicy zimną wodą, najlepiej przez umieszczenie pod strumieniem chłodnej (o temp. ok. 20°C) wody przez okładanie powierzchni oparzonej kompresami nasączonymi wodą.

 

Proces oziębiania chorego, rozpoczęty nawet do godziny od oparzenia oddziałuje przeciwobrzękowo i przeciwbólowo, ale także zmniejsza głębokość oparzenia. Tego rodzaju działanie przeprowadza się, aż do ustąpienia bólu, jest to przeciętnie 20–30 minut.

 

Po ochłodzeniu należy przemyć skórę chorego w okolicy oparzenia 70% alkoholem, a następnie założyć suchy opatrunek z jałowej gazy. Powinien on być jak najbardziej wygodny dla chorego, czyli zawierać grubą warstwę waty i niezbyt mocno uciskać (opaska elastyczna). Pod takim opatrunkiem po kilku dniach pęcherze zasychają, naskórek się złuszcza i oparzenie jest wyleczone.

 

Należy pamiętać, aby osoba udzielająca pierwszej pomocy w przypadku oparzeń, powinna chronić tkanki przed zakażeniem i zapobiegać powiększeniu się martwicy.

  

Podstawowe czynności:

 

  • odizolować poszkodowanego od źródła, przyczyny oparzenia.

ugasić palącą się odzież lub stłumić płomienie, narzucając na nie tkaninę z naturalnego włókna, np. wełniany koc.

  •  odkryć oparzone części ciała, a gdy występują kłopoty z rozebraniem poszkodowanego – należy rozciąć odzież i obuwie.

  • pod żadnym pozorem nie wolno odrywać zwęglonej odzieży, która przykleiła się do skóry!!!

  • zdjąć z ofiary biżuterię, zegarek, buty i wszystkie inne uciskające części ubrania, które znajdują się blisko miejsca poparzenia – po pojawieniu się obrzęku będzie to trudne lub wręcz niemożliwe. Pozostawienie biżuterii na palcach oparzonej ręki grozi ich martwicą na skutek narastającego obrzęku.

  • jeżeli oparzony odczuwa silne bóle, należy mu podać środki przeciwbólowe,  można podać także środki uspokajające.

  • rozpocząć schładzanie oparzonych okolic chłodną, bieżącą wodą.

  • w przypadku oparzeń spowodowanych wapnem palonym (tlenkiem wapnia, CaO) nie wolno przemywać ich wodą!

  • nie wolno nakładać na oparzenia domowych środków typu masło, maść tranowa, olej czy kurze białka!  Zwiększają one ryzyko infekcji, a ponadto przed przystąpieniem do właściwych zabiegów leczniczych lekarz będzie musiał je usunąć – co jest bolesne dla poszkodowanego

  • nie na należy zrywać lub przekłuwać pęcherzy, gdyż zwiększa to ryzyko zakażenia i obnaża uszkodzoną powierzchnię skóry. Uniesiony płynem naskórek jest bardzo dobrym opatrunkiem biologicznym.

  • w przypadku dużej rozległości oparzenia i kłopotów z założeniem opatrunku, należy położyć chorego i zawinąć go np. wyprane prześcieradło, a następnie dobrze go okryć.

 

 

W przypadku gdy poszkodowany nie oddycha:

 

  • przystąpić do sztucznego oddychania, jeżeli poszkodowany nie oddycha.

  • zabezpieczyć i kontrolować drożność dróg oddechowych; w miarę możliwości zapewnić dostęp świeżego i ogrzanego powietrza.

  • osłonić miejsce oparzone najlepiej jałową gazą lub innym czystym materiałem – prześcieradłem, ręcznikiem, poszewką na poduszkę itp.

  • zabezpieczyć poszkodowanego przed utratą ciepła, np. przy użyciu grubego koca.

  • niezwłocznie wezwać pomoc lekarską.

 

Każdy chory (szczególnie posiadający rozległe oparzenia) powinien spożywać dużą ilość ciepłych napojów, np. herbatę, mleko, delikatnie osoloną wodę lub soki owocowe.

Projekt realizowany przez

Projekt realizowany przez

Strona wykorzystuje pliki cookies. Akceptuj aby kontynuować. więcej informacji

Kliknij tutaj aby sprawdzić szczegółowe informacje dotyczące Polityki Prywatności.

Zamknij